weekeinde vol contrasten voor de honkbaljeugd van de Meteoor

Dit weekeinde (18/19 september) werd gekenmerkt door een flink aantal wedstrijden voor de honkbal jeugd van de Meteoor. Een gedenkwaardig gelijkspel van de Pupillen op de zaterdag tegen Thamen werd later op de dag gevolgd door een leuke en spannende wedstrijd van de Aspiranten tegen de Volewijckers.

De zaterdagwedstrijd van de Aspiranten vond plaats op het terrein van de Volewijckers. Een mooi nazomerzonnetje omlijstte deze wedstrijd en men had er zin in. Er was dus alle reden om achterover te leunen en te gaan genieten van de wedstrijd. De eerste tegenslag diende zich aan in de vorm van een afmelding (ziekte) waardoor de Aspiranten ineens met een man minder moesten gaan spelen. De tweede tegenslag was dat de tegenpartij zich niet al te soepel wilde opstellen met als gevolg dat de man-minder-situatie leidde tot een "automatische nul". *zucht*.

Maar geen gezeur, manmoedig wierpen de Aspiranten zich in de strijd, vooropgegaan door de pitcher (Max) die een uitstekende wedstrijd gooide. De punten rolden binnen in het eerste gedeelte waarin de vechtlust en de lust om te spelen vanaf spatte. Uiteindelijk werd de einduitslag bepaald door ongelukkige spelmomenten (doorschieter van het derde honk naar het eerste honk waardoor de tegenstander 2 punten binnenliep) en scheidsrechterlijke dwalingen ("verborgen bal" tag niet gezien - zou de derde nul geweest zijn - waarna de tegenstander weer twee punten binnenliep). Meteoor Aspiranten verliezen met 8-5... Maar wat een werklust!

Hoe anders was de dag later met de dubbelwedstrijd van de Aspiranten (thuis) tegen Thamen. Alhoewel de pitchers (Mees, Robin) hun best deden (Max probeerde het later nog wel, maar had veel last van een pijnlijke arm als gevolg van de wedstrijd van zaterdag), was men niet opgewassen tegen de combinatie van een goede pitcher en een lege accu: de spirit was weg en met heel veel tegenzin werd er gehonkbald. Het leek wel of bij elke (noodzakelijke) actie eerst gedacht werd "O ja, ik moet wat doen...", of van "We gaan toch verliezen, wat voor zin heeft het om mijn best te doen...". Toppunt was een bal die niet goed gevangen werd en twee meter verder rolde, waarna rustig naar de bal geslenterd werd, terwijl de tegenstander ondertussen twee honken steelt.... De eerste wedstrijd werd hierom kansloos verloren met 0-18... 

Maar goed, de kansen leken te keren met het aantreden van een andere pitcher in de tweede wedstrijd. Deze gooide wat minder strak (lees meer wijd) waardoor er weer kinderen op de honken kwamen, en later ook weer punten. Dieptepunt in deze wedstrijd was echter het moment dat de eerste honkman het op gegeven moment niet meer zag zitten (reden onbekend, hij wilde niet praten) weigerde om in te gooien en later boos met zijn handschoen gooide na een mislukte actie. Hetgeen de coach noodzaakte om hem aan de kant te zetten, waarna het team verder moest met acht man (automatische nul dus bij de slagbeurt). De tegenstander ondertussen vergrootte ondertussen de achterstand door een paar ferme klappen waardoor ballen in het verreveld geslagen werden. Dit en geholpen door het feit dat met een man minder ook de bal minder snel "gehaald" wordt vanuit het achterveld. Uiteindelijk verliezen de Meteoor Aspiranten met 12-2...

 Om snel te vergeten deze dag. *ZUCHT*

| Deel