Soms is goed spel alleen niet goed genoeg. Gespeeld op zondag - DVH vs de honkbal Junioren.

Slechts een afzegging (Ricky, wegens ochtendziekte *ahem*), rekening gehouden met twee (afzeggingen) en het vooruitzicht op wellicht alweer een tropische dag: allemaal goede voortekenen zou je zo zeggen. Helaas zou het allemaal een beetje anders lopen.

De velden van DVH lagen er strak onderhouden bij en meerdere (honkbal- en softbal-) teams stonden zich op te warmen voor aankomende wedstrijden. De scheidsrechter van DVH was een Japanse expat die nauwelijks verstaanbaar Engels sprak. Maar geen nood, met het nodige handen- en voetenwerk werd duidelijk gemaakt welke afspraken hij wilde maken over dood-spel situaties en situaties waarbij de bal onbespeelbaar zou zijn.

Het spel begon voorspoedig voor de Meteoor - de eerste pitcher van DVH gooide - naast een flink aantal wijd ballen - vaak strakke ballen, die erg in de smaak vielen bij de meeste jongens. De combinatie van honkslagen en vollopende honken maakten dat de punten binnenrolden. Maar het geluk zat ook de Meteoor Junioren tegen: de pitchers (Thom en Danny) hadden hun dag niet (Thom) of hadden veel last van hun arm (Danny). Ook bij de Meteoor volllopende honken en af en toe een honkslag tegen. Tel daarbij op dat DVH wisselde van pitcher, eentje die weliswaar niet zo hard gooide, maar veel lastiger (lees: minder strakke) ballen gooide.

Het begin van de voorlaatste inning luidde zo'n beetje het begin van de storm in... De Meteoor was in veld, bij volgelopen honken en twee nullen werd een verre bal naar het rechtsachterveld geslagen. Een bal die doorrolde tot in het hoge gras bij het hek. Afgesproken was dat in zo'n situatie de speler zijn handen omhoog zou steken om aan te geven dat de bal onbespeelbaar was. Onze nummer 9 was echter zo verwoed bezig om de bal terug in het spel te brengen, dat hij volledig vergat om zijn handen omhoog te steken: de honken liepen ondertussen leeg en de slagman liep zelfs een home run in the park. De scheids echter was van mening dat de bal onbespeelbaar was en gaf een two bases call (dus alsof onze speler zijn handen wel zou hebben opgestoken). Dit allemaal tot zeer groot ongenoegen van de coach van DVH. De scheids gaf in eerste instantie toe en draaide zijn beslissing terug. Een felle discussie ontspon zich, waarbij felle emoties losbarstten waarbij sommigen (van het publiek) fysiek tot bedaren gebracht moesten worden en de coaches dreigden met staking van de wedstrijd. Het eind van het liedje was dat de scheids bij zijn originele besluit bleef (two bases call) en de mannen terug gingen naar de voorgeschreven posities. Niet lang daarna werd de derde nul gemaakt en begon de laatste inning. Tussenstand: 11-8 voor DVH.

De derde inning begon goed, de startende slagmensen wisten tot de tweede nul twee punten binnen te lopen, met een gedenkwaardige drie honkslag (ja ik weet het: F8) van Max. Maar geconstateerd mag worden dat zoveel adrenaline ook tegendraads kan werken - de derde nul viel, voordat de gelijkmaker kon vallen. Helaas. Eindstand: 11-10 voor DVH.

| Deel