Zelfvertrouwen

Zondag 26 juni Amsterdam noord 

Na een afgelaste wedstrijd vorige week stond de return tegen Onze Gezellen op het programma. De eerste ontmoeting was een ruime zege voor ons van 20 - 6. Maar inmiddels, dik in de competitie, weten we dat wij niet tot winnen komen en dat OG op een gedeelde eerste plaats staan. 

Maar ok, wat gingen we deze keer doen. Voor de wedstrijd overleggen wij, de coaches, altijd even. We zeggen dan "Gaan we winnen vandaag?" En zeggen dan standaard "ja". Waarom? Omdat we een rotsvast vertouwen in onze jongens hebben. En zeker als we naar het trainingsniveau van de afgelopen tijd kijken. Er wordt grote vooruitgang geboekt en de opkomsten zijn bijna altijd 100%.

En dat was dan ook te zien in de eerste helft van de wedstrijd. Want zeker verdedigend lieten we daar prachtig spel zien. Om je vingers bij af te likken. Aanvallend niet onverdienstelijk maar nog net niet genoeg om door te breken en tot scoren te komen.

Maar het weer was drukkend en er hing wat in de lucht, na wat kleine foutjes komen er wat scheurtjes in de verdediging en de honken lopen vol. Onze werper krijgt het moeilijk. En dan komt voor ons de moeilijke beslissing wat gaan we doen. De tweede werper er op die uit het veld moet starten, of nog even laten staan. Pats! Een homerun... Wisselen dus. Martijn vanuit het veld op de heuvel, dit is gebleken een moeilijke taak voor hem. Maar dit keer niet, hij neemt zijn taak fantastisch waar en gooit de inning uit. Negen punten achter en we zijn aan slag. In theorie niets aan de hand, vorige wedstrijd immers met negen punten voor gestaan en toen verloren. Dus dat moeten wij ook kunnen. In eerste instantie ging dat ook de goede kant op, mensen op de honken... maar we weten niet te scoren. De nekspieren worden plotseling lang en de koppies gaan hangen. Maar ook de stembanden raken wat vermoeid en het wordt muisstil in het Tuindorpse. Nou moet gezegd worden dat de eerste honk coach van OG dusdanig luid stond te coachen naar zijn honklopers dat er scheuren in de gevels van de woningen achter het linksveld zijn gesprongen. Het verdere verloop van de wedstrijd is kort samengevat een mix van onzelfverzekerdheid en futloosheid geweest. We waren dan ook boos na de wedstrijd, niet omdat we verloren hadden maar omdat we niet scherp waren. Omdat we tekens misten, omdat we niet keken naar de coach... Maar op dat moment als iedereen dan in het outfield zit, ziet deze optimist toch een sprankje. Ten opzichte van een paar weken terug, is iedereen stil... Geen gepraat geen gelach nee, stil. Ze zijn er ook ziek van, ze zijn ook niet tevreden met het resultaat. 

Dus ook nu kunnen we zeggen, we zijn niet blij, maar we hebben wel het idee dat we weer een stukje beter geworden zijn. Er is eigenlijk nog maar een ding en dat is dat rotsvaste vertrouwen over brengen op de spelers.

(Een bijdrage van Wim Jurriaans)

| Deel